गुरुवार, १२ एप्रिल, २००७

बाळ जातो दूर देशा - गोपीनाथ

बाळ जातो दूर देशा, मन गेले वेडावून
आज सकाळपासून
हात लागेना कामाला, वृत्ती होय वेड्यावाणी
डोळ्याचे ना खळे पाणी
आज दूध जिनसा नव्या, आणा ताजा भाजीपाला
माझ्या लाडक्या लेकाला
याच्या आवडीचे चार, करू सुंदर पदार्थ
काही देऊ बरोबर
त्याचे बघा ठेवीले का, नीट बांधून सामान
काही राहिले मागून
नको जाऊ आता बाळ, कुणा बाहेर भॆटाया
किती शिणवीसी काया
वाऱ्यासारखी धावते, वेळ भराभर कशी!
गाडी थांबेल दाराशी
पत्र धाड वेळोवेळी, जप आपुल्या जीवास
नाही मायेचे माणूस
ऊंच भरारी घेऊन, घार हिंडते आकाशी
चित्त तिचे पिलापाशी
बाळा, तुझ्याकडे माझा जीव तसाच लागेल
स्वप्नी तुलाच पाहील
बाळ जातो दूर देशा; देवा, येऊन ऊमाळा
लावी पदर डोळ्याला

1 टिप्पणी:

Anil म्हणाले...

Dear Gopinath,
I am sorry as I donot know how to type in Marathi and hence I am writing to you in English.

You have expressed the feeling of a mother whose son goes out in the world to earn the name and fame for himself and the family.

Every word you have written is experinced by me and my wife when our son goes away from us. We experience the smae thing in the same way on each and every occassion ending with a tearful send off. Every time we decide that let us control our tears, he is going out for the good and he will come back but at the time of send off as usual we can not control our tears.

After reading the poem we concluded that there is some one who will not call a big fool and laugh at us for our silken bond of love towards our child.

ANIL